20100510

2 όνειρα ταπείνωσης, αποξένωσης και πανικού

οταν αρχισαν να μοιραζουν γραμμες κοκα το παρτι αγριεψε. μεχρι τοτε, δεν κολλουσα, αλλα περνουσα καλα. αλλα αρχισαν να παιζουν περιεργα επικινδυνα παιχνιδια και τοτε φρικαρα και αποσυρθηκα. πηρα την Αννι και βγηκαμε απ το μεγαλο σπιτι στο γιαπι.

πισω απ' τους διπλους καθρεφτες υπηρχαν αγριοι ανθρωποι. φορουσαν κανονικα ρουχα αλλα ζουσαν σε σκηνες και αναβαν φωτιες αν και ηταν μεσα σε ενα γιαπι. το ξεραμε αυτο αλλα οι καθρεφτες ηταν διπλοι οποτε δε μας εβλεπαν.

αλλα οι καθρεφτες ηταν ραγισμενοι και μπορουσαν να μας ακουσουν. τους βλεπαμε ακριβως απεναντι μας να τεντωνουν τ' αυτια τους και να κανουν σσσς

τρεχουμε ξανα μεσα στο σπιτι. ειναι πισω μας. τρεχω σε slow-mo. ελπιζω να τρεχουν κι αυτοι σε slow-mo γιατι διαολε παω πολυ αργα.

*

o καιρος ηταν γλυκος στην ερημια. η ατμοσφαιρα γαληνια. αστους στο βανακι να παιζουν με τα μαλακισμενα επιτραπεζια τους. δε θα κατσω να χαλιεμαι.

υπαρχουν δυο ψηλα κτιρια μπροστα μου, μονα τους μες στην ερημια. καθετα στο υψος τους φορανε απο ενα μεγαλο γραναζι, που εκτεινονται σα δακτυλιοι και ακουμπανε στις ακρες. αλλα τα γραναζια ειναι βαλμενα λαθος και δεν κινουνται.

οπως τα περιεργαζομαι ακουω τη μηχανη του βαν να παιρνει μπροστα. γυρναω και τον βλεπω να με κοιταει σαρκαστικα απ το παραθυρο. φευγουν χωρις εμενα. το μπουφαν μου ηταν εκει μεσα.

τρεχω πισω τους, πιανομαι απ' το παραθυρο, προσπαθω να χωθω μεσα, να τους συνεφερω. συνεχιζουν να παιζουν μαζι μου. οταν πια τα παραταω εχουμε φτασει στην πολη. ειναι μουντη και αγνωστη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αποψάρα: